نوشته ای از دل ایران

به نام آرام دلها از دلِ ایرانم می نویسم ، که شب‌ها صدای انفجارهایش لالایی کودکان است ، و روزها ، سایه‌ی وحشیِ دژخیمِ بدنامی چون پتوی سربی بر تنِ مردمش افتاده. ایران، دیگر شهری نیست با خیابان و میدان و خاطره. بلکه شهری‌ست که نقشه‌اش را با صدا می‌خوانیم : صدای انفجارها ، صدای آسمانِ آشفته. در این شهر، آسمان دیگر پدافند است ، نه آسمانی که روزگاری می‌شد برای آن آرزوی باران کرد. ما هنوز خاک را بغل می‌کنیم ، انگار آغوشی است برای زنده ماندن ، برای گریستن ، برای

آخرین مطالب این وبلاگ

مطالب پیشنهادی

آخرین مطالب سایر وبلاگ ها